สถาบันอยุธยาศึกษา - การเดินทางที่ยาวไกล

หน้าหลัก

สาระน่ารู้อยุธยาศึกษา

การเดินทางที่ยาวไกล

สาระน่ารู้

สาระน่ารู้อยุธยาศึกษา

ประวัติศาสตร์อยุธยา

ศิลปวัฒนธรรม ประเพณี

ภูมิปัญญาท้องถิ่นอยุธยา

อยุธยากับนานาชาติ

สาระน่ารู้:สมเด็จพระนเรศวร

สาระน่ารู้ประวัติศาสตร์

สาระน่ารู้วัฒนธรรม ประเพณี
สมุดข่อย และคัมภีร์ใบลาน กรุสมบัติจากบรรพชน เครื่องทองไทยสมัยอยุธยา โขน ตำรับยาโบราณชาวกรุงเก่า ดนตรีไทยในวัฒนธรรมไทย

Last comments
No comment...

การเดินทางที่ยาวไกล

การเดินทางที่ยาวไกล

ฮอลันดาจัดว่าเป็นประเทศในแถบตะวันตกที่มีความสามารถในการเดินเรือระยะทางไกลๆ ข้ามคาบสมุทรเคียงข้างกับประเทศมหาอำนาจอื่นๆ ในแถบนั้น เช่น อังกฤษ ฝรั่งเศส โปรตุเกส โดยมีเมืองต่างๆ ที่เป็นเมืองท่าที่สำคัญและมีชื่อเสียงมาตั้งแต่ในอดีตเช่นเมืองท่าอัมสเตอร์ดัม และรอตเตอร์ดัม แต่ที่มากกว่าความสามารถทางการเดินเรือคือความสามารถทางการค้า ที่ทำให้ฮอลันดามีอำนาจในการควบคุมเส้นทางการค้าในบริเวณแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในรูปแบบของกลุ่มการค้าที่เรียกกันว่า บริษัท ยูไนเต็ด อีสต์ อินเดีย หรือ VOC๑ ที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ ๒๐ มีนาคม ค.ศ. ๑๖๐๒๒ (พ.ศ. ๒๑๔๕) โดยมีฐานะเป็นบริษัทที่อยู่ในความดูแลของรัฐ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมือง อัมสเตอร์ดัม ในประเทศเนเธอร์แลนด์ และมีสถานีการค้าใหญ่ประจำภูมิภาคเอเชียอยู่ที่เมืองปัตตาเวีย บนเกาะชวา ปัจจุบันคือประเทศอินโดนีเซีย เริ่มแรกมีเป้าหมายที่จะเข้ามาทำการค้าในแถบนี้ โดยนำเครื่องเทศ จำพวกกระวาน กานพลู จันทน์เทศ พริกไทย ส่งไปขายยังยุโรป เนื่องจากชาวตะวันตกมีความต้องการสินค้าพวกนี้เป็นอย่างมาก เพื่อสำหรับนำไปบริโภค โดยเมื่อก่อน การค้าขายเครื่องเทศทำได้โดยผ่านพ่อค้าคนกลางคือชาวอาหรับและเปอร์เซียนเท่านั้น ทำให้เครื่องเทศเป็นสินค้าที่มีราคาสูง การเดินทางข้ามทวีปเพื่อนำเครื่องเทศและพริกไทยไปค้าขายยังแถบยุโรปหากทำได้สำเร็จก็นับว่าเป็นการเสี่ยงโชคที่คุ้มค่า พื้นที่ที่มีการปลูกเครื่องเทศเหล่านี้ก็ได้แก่หมู่เกาะทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น เกาะโมลุกกะหรือที่รู้จักกันในชื่อของหมู่เกาะเครื่องเทศ เกาะบอร์เนียว สุมาตรา และอัมบอน เป็นต้น

ต่อมาพ่อค้าชาวฮอลันดาเริ่มเล็งเห็นช่องทางที่จะเป็นตัวกลางในการซื้อขายสินค้าพื้นเมืองระหว่างเมืองท่าต่างๆ ในแถบเอเชีย จึงเปิดสถานีการค้าย่อยขึ้นมาในภูมิภาคนี้อีก เช่น ที่เมืองนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น อินเดีย ศรีลังกา บันดา อาเจะห์ ฟอร์โมซา มะละกา ปัตตานี และอยุธยา เป็นต้น โดยนำสินค้า เช่น หนังกวาง งาช้าง นอแรด หนังปลากระเบน ข้าว ดีบุก รังนก จากอยุธยา ไปขายยังญี่ปุ่นและที่อื่นๆ และนำสินค้าหรูหรา เช่น เครื่องถ้วย ผ้าไหม จากจีน มาขายยังอยะยาในคราวเดียวกัน นอกจากนี้ยังซื้อสินค้าพื้นเมืองอื่นๆ อีก เช่น พริกไทย ไม้สัก ไม้ฝาง ไม้จันทน์ ไม้กฤษณา ตะกั่ว ขี้ผึ้ง คราม ทองคำ เพชรพลอย และยางไม้ การค้าขายแบบนี้ทำกำไรให้กับบริษัทอีสต์อินเดียอย่างมหาศาล ดังจะเห็นได้จากในเอกสารหรือจดหมายที่ผู้แทนการค้าเขียนโต้ตอบกันและรายการสินค้าต่างๆ ที่บันทึกไว้ในสมัยนั้น เช่นในเอกสารบันทึกรายวันของบริษัทยูไนเต็ดอีสต์อินเดีย ที่บันทึกรายละเอียดของจำนวนสินค้าในแต่ละครั้งเอาไว้ว่ามีจำนวนมากมายเพียงใด

สถาบันอยุธยาศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา ๙๖ ถนนปรีดี พนมยงค์ อ.พระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา
โทรศัพท์ ๐๓๕-๒๔๔-๐๓๓ โทรสาร ๐๓๕-๒๔๑-๔๐๗ ผู้ดูแลเว็บไซต์ : ประภาพร ฉัฐประภา - พัฑร์ แตงพันธ์ และ อายุวัฒน์ ค้าผล