สถาบันอยุธยาศึกษา - ประวัติการสืบเชื้อสายของวงศ์ เฉกอะหมัด คูมี

หน้าหลัก

สาระน่ารู้อยุธยาศึกษา

ประวัติการสืบเชื้อสายของวงศ์ เฉกอะหมัด คูมี

สาระน่ารู้

สาระน่ารู้อยุธยาศึกษา

ประวัติศาสตร์อยุธยา

ศิลปวัฒนธรรม ประเพณี

ภูมิปัญญาท้องถิ่นอยุธยา

อยุธยากับนานาชาติ

สาระน่ารู้:สมเด็จพระนเรศวร

สาระน่ารู้ประวัติศาสตร์

สาระน่ารู้วัฒนธรรม ประเพณี
สมุดข่อย และคัมภีร์ใบลาน กรุสมบัติจากบรรพชน เครื่องทองไทยสมัยอยุธยา โขน ตำรับยาโบราณชาวกรุงเก่า ดนตรีไทยในวัฒนธรรมไทย

Last comments
No comment...

ประวัติการสืบเชื้อสายของวงศ์ เฉกอะหมัด คูมี

วงศ์เฉกอะหมัด

      เจ้าพระยาบวรราชนายก (เฉกอะหมัด) นับเป็นต้นสายสกุลหรือวงศ์เฉกอะหมัด ชั้นที่ ๑ ท่านมีบุตร ๒ คน ธิดา ๑ คน ได้แก่ ท่านชื่น ท่านชม และท่านชี ท่านชื่นได้เป็นพระยาบวรเชษฐภักดีมาแต่แผ่นดินพระเจ้าทรงธรรม และได้เลื่อนขึ้นเป็นเจ้าพระยาอภัยราชา สมุหนายก อัครมหาเสนาบดีฝ่ายเหนือ ในรัชสมัยพระเจ้าปราสาททอง

      วงศ์เฉกอะหมัดชั้นที่ ๒ เจ้าพระยาอภัยราชา (ชื่น) มีบุตรสองคนกับภรรยาหลวง (ไม่ปรากฎชื่อ) ที่หนึ่งเป็นหญิง ชื่อเลื่อน ซึ่งได้ถวายเป็นพระสนมของสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง มีพระองค์เจ้าหญิงพระองค์หนึ่ง ทรงพระนามว่าพระองค์เจ้าแสงจันทร์ ที่สองเป็นชายชื่อสมบุญ ซึ่งได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นจมื่นจงภักดีในกรมวัง ในแผ่นดินสมเด็จ พระนารายณ์ ต่อมาโปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนบรรดาศักดิ์ ขึ้นเป็นพระยาบำเรอภักดี ปลัดทูลฉลองกรมวัง
      ท่านมหะหมัด ซาอิด น้องชายเจ้าพระยาบวรราชนายก (เฉกอะหมัด) ซึ่งได้เดินทางกลับเปอร์เซีย และได้มีบุตรชายคนหนึ่งชื่อ อากามหะหมัด ผู้ได้เดินทางเข้ามาเมืองไทยและอยู่กับเจ้าพระยาอภัยราชา (ชื่น) ผู้เป็นพี่ เจ้า พระยาอภัยราชาได้กราบบังคมทูลสมเด็จพระนารายณ์ขอพระราชทานท่านชี น้องสาวให้เป็นภรรยาท่านอากามหะหมัด ท่านทั้งสองจึงได้ตั้งรกราก อยู่กรุงศรีอยุธยา สร้างบ้านเรือนหลายหลังอยู่ใกล้วัดอำแม ชาวพระนครเรียกหมู่บ้านนั้นว่า บ้านแขกกะฎีใหญ่ ต่อมาสมเด็จ พระนารายณ์โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งท่านอากามหะหมัดเป็นพระยาศรีนวรัตน์
      เมื่อเจ้าพระยาอภัยราชา(ชื่น)ถึงอสัญกรรม พระยาบำเรอภักดี (สมบุญ) ผู้บุตรมีอายุได้ ๔๐ ปี สมเด็จพระนารายณ์โปรดเกล้าฯ เลื่อนบรรดาศักดิ์ให้เป็นเจ้าพระยาชำนาญภักดี ที่สมุหนายก อัครมหาเสนาบดีฝ่ายเหนือ

      วงศ์เฉกอะหมัดชั้นที่ ๓ เจ้าพระยาชำนาญภักดี (สมบุญ) มีบุตร ๒ คน ชื่อใจ และชื่อจิตร บิดาได้ถวายตัวให้เป็นมหาดเล็กทั้งสองคน ส่วนพระยาศรีนวรัตน์และท่านชี มีบุตรชาย ๒ คน ชื่อ ยี และชื่อแก้ว บิดาถวายตัวให้เป็นมหาดเล็กทั้งคู่ รับราชการมีความสามารถมาก พระอนุรักษ์ราชา(ยี) เป็นผู้กล้าหาญและมีฝีมือเข้มแข็งได้เคยไปร่วมรบกับพระเพทราชา เมื่อครั้งยกทัพไปตีเมืองเชียงใหม่ และร่วมไปในกองทัพของเจ้าพระยาโกษาธิบดี (เหล็ก)ด้วย สมเด็จพระนารายณ์โปรดเกล้าฯ เลื่อนบรรดาศักดิ์พระยาอนุรักษ์ราชา(ยี) ให้เป็นเจ้าพระยาศรีไสยหาญณรงค์ เป็นผู้สำเร็จราชการเมืองตะนาวศรีรักษาเมืองหน้าศึก และเลื่อนบรรดาศักดิ์หลวงศรียศ(แก้ว) เป็นพระยาจุฬาราชมนตรี เจ้ากรมท่าขวา
      ในแผ่นดินสมเด็จพระเพทราชา บุตรเจ้าพระยาชำนาญภักดี (สมบุญ) สองคน คือ ท่านใจและท่านจิตรนั้น ท่านใจไม่ได้ทำราชการ แต่ท่านจิตรน้องชายซึ่งชอบพอรักใคร่กับขุนหลวงสรศักดิ์ มหาอุปราชเป็นอันมาก จึงโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งท่านจิตรเป็นพระพรหมสุรินทร์ เจ้ากรมตำรวจหน้าในพระราชวังบวรฯ แต่ท่านถึงแก่อนิจกรรมก่อนที่ขุนหลวงสรศักดิ์จะขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดิน
      ในแผ่นดินพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ทรงโปรดให้ข้าหลวงเดิมหลายคนที่มีความดีความชอบเป็นเจ้าพระยา พระยา พระ ฯลฯ ตามฐานานุศักดิ์ความชอบมากและน้อย ทั้งพระราชทานทรัพย์สินตามลำดับ ในจำนวนขุนนางที่ทรงตั้งขึ้นนั้น มีท่านใจซึ่งเป็นบุตรคนใหญ่ของเจ้าพระยาชำนาญศักดิ์(สมบุญ)ด้วยคนหนึ่ง ซึ่งโปรดเกล้าฯ ตั้งให้เป็นพระยาเพ็ชรพิไชย จางวางกรมล้อมพระราชวังหลวง และให้ว่ากรมอาสาจามและอาสาญี่ปุ่นด้วย
      ส่วนบุตรสองคนของเจ้าพระยาศรีไสยหาญณรงค์ (ยี) เจ้าเมืองตะนาวศรี ชื่อ ท่านสี และท่านสน นั้น พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศโปรดเกล้าฯ พระราชทานบรรดา ศักดิ์ให้ท่านสีผู้พี่เป็นพระยาอมเรนทร์ จางวางกรมอาสาจาม ให้ท่านสนผู้น้องเป็นหลวงศรียศในกรมท่าขวา ต่อมาเมื่อพระยาศรีนวรัตน์ (อากามหะหมัด) บิดาเจ้าพระยาศรีไสยหาญณรงค์ ชราภาพ และถึงอนิจกรรมลง เมื่ออายุ ๘๕ ปี จึงได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เลื่อนบรรดาศักดิ์หลวงศรียศ(สน) ขึ้นเป็นพระยา-จุฬาราชมนตรี เจ้ากรมท่าขวา ทั้งพระยาอมเรนทร์ (สี) และพระยาจุฬาราชมนตรี(สน) สองคนพี่น้องนี้หาได้มีบุตรธิดาสืบเชื้อสายไม่

      วงศ์เฉกอะหมัดชั้นที่ ๔ ส่วนพระยาเพ็ชรพิไชย (ใจ) ได้แต่งงานกับ ท่านแฉ่ง ธิดาเจ้าพระยารัตนาธิเบศ ที่สมุหพระกลาโหม มีบุตรธิดาด้วยกัน ๓ คน คือ ธิดาชื่อ แก้ว บุตรชื่อ เชน และเสน มีบุตรกับภรรยาอื่นอีก ๑ คน ชื่อ หนู
      พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยามีความตอนหนึ่งว่า "ณ เดือนแปดแรมสิบค่ำ พระเจ้าอยู่หัวทรงพระประชวรหนัก จนสะอึกสามชั้น ต่อกลางคืนตีสิบเอ็ดจึงคลาย ครั้นเดือนสิบสองขึ้น เสด็จพระราชดำเนินขึ้นไปสมโพธน์พระพุทธบาท เป็นกระบวนรับเสด็จพัก ณ พระตำหนักท่าเจ้าสนุก แล้วทรงพระวอขึ้นไปประทับร้อนบ่อโศก เพลาเย็นเสด็จไปถึงท้ายพิกุล ครั้นสมโพธน์พระพุทธบาทครบเจ็ดวันแล้ว เสด็จพระราชดำเนินกลับยังกรุงเทพพระนครศรีอยุธยา"
      ในการเสด็จพระราชดำเนินนมัสการพระพุทธบาทครั้งนั้น ข้าทูลละอองธุลีพระบาททุกคนคงยินดีที่พระเจ้าอยู่หัวหายประชวร ต่างคนก็ต่างอยากตามเสด็จ แต่พระยาเพ็ชร์พิไชย(ใจ) ไม่มีชื่ออยู่ในจำนวนที่โปรดให้ตามเสด็จในกระบวน พระยาเพ็ชร์พิไชยจึงกราบบังคมทูลพระกรุณาขอพระราชทานตามเสด็จด้วย พระเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำรัสว่าพระยาเพ็ชร์พิไชยเป็นแขก ไม่ควรไปนมัสการพระพุทธบาท แต่ถ้าทิ้งเพศแขกมาเข้ารีดไทย จึงจะให้ตามเสด็จ พระยาเพ็ชร์พิไชยกราบบังคมทูลว่า เต็มใจที่จะเป็นไทยตามพระบรมราชประสงค์ จึงทรงพระกรุณาพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้พระยาเพ็ชร์พิไชยตามเสด็จไปด้วย ครั้นเสด็จถึงพระพุทธบาทแล้ว พระยาเพ็ชร์พิไชยได้รับศีล ปฏิญาณ เป็นพุทธศาสนิกชนต่อสมเด็จพระสังฆราช หน้าที่นั่งสมเด็จพระเจ้าแผ่นดิน นี่เป็นต้นเหตุให้วงศ์เฉกอะหมัดละศาสนาเดิมมาถือพุทธศาสนา และเมื่อเสด็จกลับพระนครแล้ว พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศโปรดเกล้าฯ เลื่อนบรรดาศักดิ์พระยาเพ็ชรพิไชย (ใจ) ขึ้นเป็นเจ้าพระยาเพ็ชรพิไชย และให้ว่าราชการที่สมุหนายกด้วย
      ท่านแก้ว ธิดาเจ้าพระยาเพ็ชรพิไชย (ใจ) ได้แต่งงานกับเจ้าพระยามหาเสนาที่สมุหพระกลาโหม ซึ่งมีบ้านอยู่ที่คลองแกลบ ราษฎรเลยเรียกท่านว่า เจ้าพระยากลาโหม คลองแกลบ เจ้าพระยามหาเสนากับท่านผู้หญิงแก้วมีธิดาคนเดียวชื่อ แจ่ม และมีบุตรชายกับภรรยาอื่นสองคน ชื่อ ปลี และคุ้ม
      ท่านเชน บุตรคนที่สองของเจ้าพระยาเพ็ชรพิไชย (ใจ) ได้เป็นพระยาวิชิตณรงค์ เจ้ากรมเขนทองซ้ายและว่ากรมอาสาจามด้วย
      ส่วนท่านเสน บุตรคนที่สามของเจ้าพระยาเพ็ชรพิไชยเข้ารับราชการในเจ้าฟ้านราธิเบศร์ (เจ้าฟ้าธรรมาธิเบศร์) กรมขุนเสนาพิทักษ์มหาอุปราชกรมพระราชวังบวรสถานมงคล ได้โปรดเกล้าฯ ให้ท่านเสน เป็นพระยาเสน่หาภูธร จางวางมหาดเล็กในวังหน้า ต่อมาเมื่อเจ้าฟ้ากรมขุนเสนาพิทักษ์ถูกลงพระราชอาญาจนสิ้นพระชนม์แล้ว พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าฟ้าอุทุมพร กรมขุนพรพินิจเป็นพระมหาอุปราชแทน และได้ทรงเลื่อนบรรดาศักดิ์พระยาเสน่หาภูธร (เสน) ขึ้นเป็นพระยาจ่าแสนยากร จางวางกรมมหาดไทยในกรมพระราชวังบวรฯ

      วงศ์เฉกอะหมัดชั้นที่ ๕ พระยาจ่าแสนยากร (เสน) ได้ท่านพวงแก้ว ธิดาเจ้าพระยาธรรมาธิกรณ์ (ขุนทอง) มาเป็นภรรยา มีบุตรธิดา ๔ คน เป็นหญิง ๓ คน ชื่อ เป้า แป้น และ ทองดี คนที่สี่เป็นชายชื่อ บุญมา และมีบุตรกับท่านบุญศรี ภรรยาซึ่งกรมพระราชวังบวรฯ พระองค์ก่อนประทานคนหนึ่งเป็นชายชื่อ บุนนาค
      กรมขุนพรพินิจมหาอุปราชโปรดเกล้าฯ ให้นาย บุญมา เป็นหลวงมหาใจภักดิ์ นายเวรมหาดเล็กวังหน้า และให้ นายบุนนาค เป็นนายฉลองไนยนาถ มหาดเล็กหุ้มแพรวังหน้า
      เมื่อพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศสวรรคตในปี พ.ศ. ๒๓๐๑ กรมขุนพรพินิจได้ครองราชย์ต่อมาทรงพระนามว่า พระเจ้าอุทุมพร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เลื่อนพระยาจ่าแสนยากร (เสน) ข้าหลวงเดิมขึ้นเป็นเจ้าพระยามหาเสนาที่สมุหพระกลาโหมอัครมหาเสนาบดีปักษ์ใต้ เพราะเหตุที่ท่านตั้งบ้านเรือนอยู่ริมวัดสามวิหาร ราษฎรจึงเรียกท่านว่า "เจ้าคุณกลาโหมวัดสามวิหาร"
      ต่อมา พระเจ้าอุทุมพรทรงสละราชสมบัติ ถวายเจ้าฟ้าเอกทัต กรมขุนอนุรักษ์มนตรีพระเชษฐาเมื่อปี พ.ศ. ๒๓๐๒ หลังจากนั้นพระองค์ได้เสด็จออกทรงผนวช ราษฎรจึงถวายพระนามว่า "ขุนหลวงหาวัด" ส่วนเจ้าฟ้าเอกทัต กรมขุนอนุรักษ์มนตรี เมื่อขึ้นครองราชย์ ทรงพระนามสมเด็จพระมหากษัตริย์บวรสุจริต ทศพิศธรรม ธเรศเชฐโลกา นายกอุดมบรมนารถบพิตร แต่ราษฎรนิยมเรียกพระนามสั้นๆ ว่า "พระเจ้าเอกทัต"
      ในรัชกาลนี้ พระยาวิชิตณรงค์(เชน) ซึ่งเป็นบุตรคนที่สองของเจ้าพระยาเพ็ชรพิไชย(ใจ) และเป็นพี่ชายของเจ้าพระยามหาเสนา(เสน) ได้เป็นพระยาจุฬาราชมนตรี โปรดเกล้าฯ ให้ว่าทั้งกรมท่ากลางและกรมอาสาจาม พระราชทานเกียรติยศเสมอเจ้าพระยาพระคลัง แต่ไม่ได้ตั้งเป็นเจ้าพระยา ส่วนท่านหนูบุตรคนที่สี่ของเจ้าพระยาเพ็ชรพิไชย(ใจ) ได้เป็นจมื่นไวยวรนารถ หัวหมื่นมหาดเล็กได้สมรสกับละม่อม ธิดาเจ้าพระยาจักรีโรงฆ้อง ตั้งบ้านเรือนอยู่ตำบลบางกะจะ ใกล้วัดพนัญเชิง มีบุตรธิดาด้วยกันหลายคน
      ต่อมาเมื่อกรุงศรีอยุธยาเสียแก่พม่าเป็นครั้งที่สอง เมื่อปี พ.ศ. ๒๓๑๐ ผู้สืบเชื้อสายวงศ์เฉกอะหมัดต่างก็พลัดพรากกระจัดกระจายจากกันไปเช่นเดียวกับวงศ์อื่นๆ บ้างก็เสียชีวิต บ้างก็ถูกจับเป็นเชลยตกไปอยู่ในเมืองพม่า บ้างก็พยายามหนีซ่อนเร้นให้พ้นจากเงื้อมมือข้าศึกทุกวิถีทาง

เชื้อสายตระกูลสกุลบุนนาค

      เชื้อสายวงศ์เฉกอะหมัดในชั้นที่ ๖ นี้ แบ่งออกเป็นหลายสาย แต่ละสายล้วนถือกำเนิดมาจากเจ้าพระยาเพ็ชรพิไชย(ใจ) ทั้งสิ้น บทความต่อไปจะกล่าวเฉพาะเชื้อสายที่สืบมาถึงท่านบุนนาค ซึ่งเป็นต้นตระกูลของสกุลบุนนาคกับพี่น้องบางคนเท่านั้น
      หลวงมหาใจภักดิ์ (บุญมา) บุตรคนที่สี่ของเจ้าพระยามหาเสนา(เสน) ซึ่งเป็นบุตรคนที่สามของ เจ้าพระยาเพ็ชรพิไชย(ใจ)นั้น พลัดกับครอบครัวตอนกรุงแตก หนีไปอาศัยอยู่ที่เมืองเพชรบูรณ์ ส่วนพี่สาวทั้งสามของหลวงมหาใจภักดิ์ คือ เป้า แป้น และทองดี ตลอดทั้งภรรยาและบุตรของหลวงมหาใจภักดิ์เองถูกกวาดต้อนไปอยู่เมืองพม่า ครั้นถึงรัชกาลพระเจ้ากรุงธนบุรี หลวงมหาใจภักดิ์(บุญมา) เข้ามาถวายตัวเข้ารับราชการในพระเจ้ากรุงธนบุรี ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นพระพลเมืองเพชรบูรณ์ พระพลเมืองเพชรบูรณ์ได้โอกาสจึงกราบทูลขอถวายตัวนายก้อนแก้วพี่ชาย ซึ่งเป็นบุตรของพระยาจุฬาราชมนตรี(เชน) ผู้เป็นลุง ให้เข้ารับราชการ จึงโปรดเกล้าฯตั้งนายก้อนแก้วเป็นหลวงศรีนวรัตน์
      ส่วนนายฉลองไนยนารถ (บุนนาค) บุตรคนที่ห้าของเจ้าพระยามหาเสนา (เสน) ได้แต่งงานกับท่านลิ้ม ธิดาพระยาธิเบศร์บดีจางวางมหาดเล็ก มีธิดาคนหนึ่งชื่อ ตานี เมื่อกรุงเก่าจวนจะเสียแก่พม่า นายฉลองไนยนารถได้พาภรรยา ธิดา และนายก้อนแก้ว ซึ่งเป็นบุตรของลุง ออกไปอยู่กับหลวงยกกระบัตรเมืองราชบุรี (คือ นายทองด้วง ซึ่งต่อมาปราบดาภิเษกเป็นสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์จักรี)
      ในสมัยกรุงธนบุรี เพื่อนและญาติหลายคนของนายฉลองไนยนารถ (บุนนาค) ได้ถวายตัวรับราชการในพระเจ้ากรุงธนบุรี รวมทั้งหลวงยกกระบัตรเมืองราชบุรี (ทองด้วง) ซึ่งพระมหามนตรี (บุญมา) ผู้น้องชวนมารับราชการในพระเจ้ากรุงธนบุรีด้วย ส่วนนายฉลองไนยนารถ (บุนนาค) ไม่ยอมเข้ารับราชการ ทั้งยังขอมิให้ญาติและเพื่อนฝูงกล่าวชื่อตนให้เข้าพระกรรณพระเจ้ากรุงธนบุรีเป็นอันขาด เนื่องจากมีเรื่องหมางใจกันมาแต่เยาว์
      มีเรื่องเล่าต่อๆ กันมาว่า ในแผ่นดินพระเจ้าบรมโกศ มีเด็กชายสามคน คนหนึ่งชื่อ สิน บุตรจีนแต้ไหฮอง ซึ่งเจ้าพระยาจักรีในเวลานั้นขอมาเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม คนหนึ่งชื่อ ทองด้วง บุตรหลวงพินิจอักษร (ทองดี) เสมียนตรากรมมหาดไทย คนหนึ่งชื่อ บุนนาค บุตรพระยาจ่าแสนยากร (เสน) สามคนนี้เป็นเพื่อนเล่นรักใคร่กันมาก เมื่ออุปสมบทเป็นสามเณรก็อยู่วัดสามวิหารด้วยกัน ครั้งหนึ่งสามเณรบุนนาค ได้รับนิมนต์ให้เทศน์กัณฑ์มัทรีในศาลาการเปรียญ ขณะที่กำลังเทศน์อยู่ สามเณรสินแอบเข้าไปถอดบันไดออกจากธรรมาสน์ พอสามเณร บุนนาค เทศน์จบห่อคัมภีร์แล้วไม่ทันดูว่าธรรมาสน์มีบันไดหรือไม่ เมื่อก้าวลงมาจึงพลัดตกลง สามเณรบุนนาคได้รับทั้งความเจ็บความอาย
      เมื่อสึกจากสามเณรแล้ว เจ้าพระยาจักรีได้นำนายสินเข้าถวายตัวเป็นมหาดเล็กในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ส่วนนายทองด้วงกับนายบุนนาคนั้นบิดานำขึ้นถวายตัวเป็นมหาดเล็กในพระราชวังบวร แม้รับราชการแยกแห่งกัน ทั้งสามคนนี้ก็ยังพบปะเที่ยวเล่นด้วยกันเสมอ วันหนึ่งในขณะที่ทั้งสามคนนอนคุยกันที่หน้าบ้านเจ้าพระยาจักรี นายสินเคลิ้มหลับไป นายสินเวลานั้นยังไว้ผมเปีย นายบุนนาคเห็นได้ทีก็ค่อยๆ เอาผมเปียนายสินผูกเข้ากับฟากเรือนที่นอนกันอยู่โดยมิให้นายสินรู้สึกตัว ผูกแน่นดีแล้วก็ทำเสียงดังเอะอะขึ้น นายสินตื่นขึ้นด้วยความตกใจ รีบลุกขึ้นกระชากผมเปียตนเองโดยแรง คนที่ได้เห็นก็พากันหัวเราะ เป็นเหตุให้ทั้งสองคนมีความหมางเมินกันตั้งแต่นั้นมา ต่อมาเมื่อนายสินได้ขึ้นเป็นพระเจ้ากรุงธนบุรี และนายทองด้วงเป็นเจ้าพระยาจักรี นายบุนนาคจึงไม่กล้าถวายตัวรับราชการในพระเจ้ากรุงธนบุรีเนื่องด้วยเรื่องผิดใจกันดังกล่าว
      เมื่อหลวงยกกระบัตรเมืองราชบุรี (ทองด้วง) เข้ามารับราชการในพระเจ้ากรุงธนบุรี ได้รับพระมหากรุณาธิคุณ พระราชทานบรรดาศักดิ์ให้เป็นพระราชวรินทร์ และขึ้นเป็นเจ้าพระยาจักรีต่อมา นายบุญมาน้องชาย โปรดเกล้าฯ ให้เป็นเจ้าพระยาสุรสีห์ ส่วนนายฉลองไนยนารถ (บุนนาค) ยังคงอยู่กับเจ้าพระยาจักรีตลอดมา โดยเป็นทนายคอยถือพานทองล่วมหมากตามหลังเจ้าพระยาจักรีไม่ว่าจะไปไหน แต่ต่อมานายฉลองไนยนารถเกรงพระเจ้ากรุงธนบุรี จะทอดพระเนตรเห็น และจะทราบเรื่องของตน จึงไม่ตามเจ้าพระยาจักรีเข้าไปในพระราชวังอีก เพียงแต่รับใช้กิจการอยู่ภายนอกเท่านั้น
      ต่อมานายฉลองไนยนารถ ชวนท่านลิ้มผู้เป็นภรรยาไปขุดทรัพย์ที่บิดาฝังไว้ ณ กรุงเก่า เมื่อตอนกรุงศรีอยุธยาจะเสียแก่พม่าเพื่อไม่ให้ตกเป็นของข้าศึก หลังจากขุดสมบัติได้แล้วจึงเดินทางกลับ ล่องเรือเข้ามาทางแม่น้ำอ้อมเมืองนนทบุรี มาถึงปากคลองบางใหญ่ถูกผู้ร้ายปล้นสมบัติ ภรรยาและข้าทาสอีกสองคนถูกฆ่าตาย นายฉลองไนยนารถกับทาสอีกหนึ่งคนต้องกระโดดน้ำหนีไปโดยไม่ได้ทรัพย์สินเลย
      เมื่อท่านผู้หญิงนาก ภรรยาของเจ้าพระยาจักรีทราบถึงเหตุร้ายดังกล่าว เกิดความสงสารนายฉลองไนยนารถ จึงยกท่านนวล น้องสาวให้เป็นภรรยาโดยเป็นผู้ประกอบพิธีสมรสให้ ดังนั้นนายฉลองไนยนารถ (บุนนาค) จึงมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องในฐานะเป็นน้องเขยของเจ้าพระยาจักรีกับท่านผู้หญิงนากด้วย นอกเหนือจากเป็นเพื่อนและเป็นผู้คอยรับใช้ช่วยเหลือแล้ว
      ครั้นถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์เป็นราชธานี ปีพุทธศักราช ๒๓๒๕ หลังจากพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก รัชกาลที่ ๑ ทรงปราบดาภิเษกแล้วได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งพระบรมวงศานุวงศ์ซึ่งเคยทำความดีความชอบให้ดำรงตำแหน่งสำคัญๆ อาทิ เช่น เจ้าพระยาสุรสีห์ได้รับสถาปนาเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล เป็นต้น ทั้งยังทรงตั้งตำแหน่งเสนาบดีข้าราชการผู้ใหญ่ผู้น้อยหลายกรม กอง สำหรับผู้สืบสายเฉกอะหมัดที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๑ โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งครั้งนั้นมี ๕ ท่าน คือ
           ท่านแจ่ม ธิดาท่านผู้หญิงแก้วมหาเสนา กับเจ้าพระยากลาโหมคลองแกลบ ซึ่งเป็นพี่ต่างมารดาของเจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) เป็นท้าววรจันทร์
           หลวงศรีนวรัตน์ (ก้อนแก้ว) บุตรพระยาจุฬาราชมนตรี (เชน) เป็นพระยาจุฬาราชมนตรีแทนบิดา
           พระพลเมืองเพชรบูรณ์ (บุญมา) บุตรเจ้าพระยามหาเสนา (เสน) เป็นพระยาตะเกิง (ได้เป็นเจ้าพระยามหาเสนาในสมัยรัชกาลที่ ๒)
           นายฉลองไนยนารถ (บุนนาค) บุตรเจ้าพระยามหาเสนา (เสน) น้องต่างมารดาของท่านบุญมา ได้เป็นพระยาอุไทยธรรม (ตอนปลายรัชกาลที่ ๑ ได้เป็นเจ้าพระยาอรรคมหาเสนาที่สมุหพระกลาโหม)
           ท่านน้อย บุตรจมื่นไวยวรนารถ (หนู) หลานเจ้าพระยาเพ็ชรพิไชย (ใจ) เป็นหลวงนายสิทธิ์มหาดเล็ก

      ผู้สืบเชื้อสายในวงศ์เฉกอะหมัดในชั้นที่หกนี้มี ๘ ท่าน อยู่ในกรุงสยาม ๕ ท่านดังกล่าวแล้ว ส่วนอีก ๓ ท่านได้แก่ ท่านเป้า ท่านแป้น และท่านทองดี ธิดาเจ้าพระยามหาเสนา(เสน) พี่สาวต่างมารดาของท่านบุนนาคนั้นเป็นเชลยตกไปอยู่เมืองพม่า และไม่มีใครทราบเรื่องราวของท่านทั้งสามเลย

      วงศ์เฉกอะหมัดอันรวมเป็นวงศ์เดียวกันมา ๕ ชั่วคนนั้น ตั้งแต่ชั้นที่หกนี้ไปแยกออกไป ๕ สาย และเมื่อครั้งตั้งนามสกุลคนไทยในแผ่นดินสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๖ สายหนึ่งๆ ยังแยกออกเป็นหลายสกุล
      หนังสือเล่มนี้จะกล่าวถึงประวัติผู้สืบสายสกุลโดยตรงจากเจ้าพระยาอรรคมหาเสนา (บุนนาค) กับท่านเจ้าคุณพระราชพันธุ์ (นวล) ซึ่งมีบิดาใช้นามสกุลว่า "บุนนาค" และเป็นผู้ที่มีเกียรติประวัติ ผลงานรับใช้ประเทศชาติและราชบัลลังก์ ด้วยความจงรักภักดีตลอดมา

……………………………………………………

ที่มา : อุทัย ภาณุวงศ์. ประวัติการสืบเชื้อสายของวงศ์ เฉกอะหมัด คูมี เจ้าพระยาบวรราชนายก ชาวเปอร์เซีย. (หนังสือถ่ายสำเนา)
ที่มา : ชมรมสายสกุลบุนนาค (www.bunnag.in.th)

The History of Sheikh Ahmad Quomi Family

Sheikh Ahmad’s Family

Chao Phraya Bowonratchanayok (Sheikh Ahmad) was the first person in the first generation of Sheikh Ahmad family in Thailand. He had two sons and one daughter.Their names were Taan Chuen, Taan Chom and Taan Chee (Taan (ท่าน) is a Thai word used in front of someone’s name to show respect and admiration). Taan Chuen innitailly received the tiltle of Phraya Boworn Chetthapakdee in the reign of King Songtham. Later, he was promoted to Chao Phraya Aphairacha, and held the rank of “Samuhanayok (Minister of Interior)” in the reign of King Prasat Thong.

Taan Chuen or Chao Phraya Aphairacha, the second generation of Sheikh Ahmad family, had two children from his first wife (whose name was not mentioned). The first one was Luan. Afterwards, she became one of King Prasat Thong’s ladies of the court, and had one daughter. Her name was Princess Saeng Chan. The second one was a boy named “Somboon”, and later received the title of Chamuen Chongphakdee, in charge of the Department of Palace Affairs, in the reign of King Narai. Subsequently, the king promoted him to the rank of Phraya Bamroe Phakdee, the deputy director of the Department of Palace Affairs.
Mahamad Sa-id, Chao Phraya Bowonratchanayok’s (Sheikh Ahmad) younger brother went back to Persia, and had one son named Agamahamad who went to Ayutthaya and lived with Chao Phraya Aphairacha (Chuen), his counsin. Later, Chao Phraya Aphairacha asked King Narai to allow Taan Chee, his younger sister, to marry Agamahamad. Both of them settled down in Ayutthaya and built many houses near Wat Ammae. Ayutthaya people called the village “Ban Khaek Gudeeyai”. Agamahamad was promoted to the title of Phraya Sri Nawarat in the reign of King Narai.

When Chao Phraya Aphairacha (Chuen) passed away, his son, Phraya Bamroe Phakdee (Somboon) was 40 years old, and King Narai promoted him to the title of Chao Phraya Chamnanphakdee “Samuhanayok (Minister of Interior)” in place of his father.

Chao Phraya Chamnanphakdee, the third generation of Sheikh Ahmad family, had two sons: Chai and Chit. Both of them were presented to the King as royal pages. Phraya Sri Nawarat and Taan Chee also had two sons: Yee and Kaew. Both of them were also presented to the King as royal pages. Both of them had good competence. Yee became Phra Anurak Racha, a brave soldier and having good skills in fighting. He used to go to war with King Pate Racha when the King moved his troops to war in Chieng Mai, and also participated with Phraya Kosathibodee’s (Lek’s) troop. Later, King Narai promoted Phra Anurak Racha to the title of Chao Phraya Srisai Hannarong, the governor of Tanaosri, the fronted city, and promoted Luang Sri-yod, Phra Anurak Racha’ s younger brother, to the title of Phraya Chula Ratchamontree, Chaokrom Tha-kwa (The former Thai Miniter of Foreign Affairs).

In the reign of King Pate Racha, Chao Phrya Chamnanphakdee had two sons: Taan Chai and Taan Chit. Taan Chai did not work for the government, but Taan Chit, the younger brother, became familiar with Khun Luang Sorasak, the crown prince at that time. Therefore the crown prince promoted Taan Chit to the title of Phra Phom Surin, head of the Department of Police of the front palace, but Khun Luang Sorasak passed away before he succeeded to the throne.
In the reign of King Boromakot, he had promoted many of his foremost men to the ranks of Chao Phraya, Phraya, Phra, and etc. according to the ranks of their merits. He also gave the men some properties. Among these men, there was Taan Chai, Chao Phraya Chamnansak’s (Somboon) eldest son who was promoted to the title of Phraya Petphichai, the Deputy Director of Krom Lom Phra Ratchawang Luang (The old Ministry of Defense). He also took responsibility on the Department of Cham (An ancient people in the central coastal part of Vietnam) and Japanese volunteers.

Regarding Chao Phraya Srisai Hannarong’s (Yee), the governor of Tanaosri, two sons: Taan Sri and Taan Son, King Boromakot promoted Taan Sri, the older brother, to the title of Phraya Amaren, Deputy Director of the Department of the Cham Volunteers. The King promoted Taan Son, the younger brother, to the title of Luang Sriyod, the head of Krom Tha Kwa (The former Ministry of Foreign Affairs). Afterwards, Phraya Srinawarat (Agahamad), Chao Phraya Srisai Hannarong’s father, became old and died in the age of 85. The King was graciously pleased to promoted Luang Sriyod (Son) to the rank of Phraya Chula Ratchamontree, the head of Krom Tha Kwa. Both Phraya Amaren (si) and Phraya Chula Ratchamontree (Son) did not have any sons or daughters.
Phraya Petphichai (Chai), the fourth generation of Sheikh Ahmad family, married Taan Chaeng, Chao Phraya Rattana Thibet’s (Head of the old ministry of defense) daughter. They had one daughter and two sons. The daughter was Kaew, and the sons were Shen and Sen. He also had a son with the other wife and his name was Noo.

A part of Ayutthaya chronicle indicated that “On the tenth day of wanning phase of the moon in the eight month, the King was seriously ill. He hiccoughed, and was better at eleven o’clock. When the twelfth month came, the King went to pay homage to Buddha’s footprint at Wat Phra Buddha Bart. There was a procedure to welcome the King at Tha Chao Sanook Pavilion. The King travelled to stay at a hot spring called “Bo Soke” by a royal palanquin. In the evening, he reached a place called “Tai Phikul”. The king stayed to celebrate the Buddha footprint for seven days, after that he went back to Ayutthaya”.

With regard to the King’s going to pay homage to the Buddha’s footprint, the king’s followers were all delighted that he was recovered from his illness. Every one wanted to accompany him. On the contrary, there was not the name of Phraya Petphichai in the list of officials accompanying the King. Therefore Phraya Petphichai asked the King to go with the royal group. The King commented that Phraya Petphichai was a khaek (A foreigner who holds the beliefs in Islam), so he should not have gone to pay homage to Phra Buddha Bart which was in the beliefs of Buddhists. But if he could refrain from holding Islam, and changed to hold Buddhism like Thai people, he would allow him to join the royal group. Phraya Petphichai agreed to do according to the King’s wish. Then the King allowed him to join the group. When they reached Wat Phra Buddha Bart, Phraya Petphichai received Buddhist religious precepts, and made an affirmation to be a Buddhist in presence of the Supreme Patriach and in front of the King. As a result, some members of Sheikh Ahmad family have become Buddhists. After going back to Ayutthaya, King Boromakot promoted Phraya Petphichai to the rank of Chao Phraya Petphichai, and had a duty the same rank as a minister of ther present days

Taan Kaew, Chao Phraya Petphichai’s daughter, married Chao Phraya Mahasena (in the rank of the old minister of defence) whose house was on a canal called “Klong Glaeb”; consequently, local people called him “Chao Phraya Galahom Klong Glaeb”. Chao Phraya Mahasena and Taan Kaew had only one daughter, Cham. He also had two sons from other wives named Plee and Khum.

Taan Chane, the second son of Chao Phraya Petphichai (Chai), was promoted to Phraya Wichitnarong, head of the Department called Khenthong, and also the Department of Cham Volunteers.

Taan Sen, the third son of Chao Phraya Petphichai, worked for the government under Prince Narathibet (Chaofah Thamathibet), Kromakhun Senaphithak, the royal viceroy in the title of Krom Phraratchawang Boworn Sathanmongkhol. The prince promoted Taan Sen to the title of Phraya Sa-ne-ha Phuthorn, head of the royal pages of the front palace. Later, when Kromakhun Senaphithak was royally sentenced to death, King Boromakot was pleased to promote Prince Uthumporn or Kromakhun Pornphinit to the rank of the royal viceroy, and promoted Phraya Sa-ne-ha Phuthorn (Sen) to the title of Phraya Chasaenyakorn, head of the Department of Interior of the front palace.

Phraya Chasaenyakorn (Sen), the fifth generation of Sheikh Ahmad family, married Taan Phuangkaew, Chao Phraya Thamathikorn’s (Khun Thong) daughter. They had three daughters: Pao, Pan, Thongdee, and one son named Boonma. Phraya Chasaenyakorn also had a son from Taan Boonsri, a wife given to him by Kromakhun Senaphithak, the former viceroy. The son’s name was Boonnak.

Kromakhun Pornphinit, the Royal Viceroy, promoted Boonma to the title of Luang Mahachaiphak, head of the royal paged guards of the front palace, and promoted Boonnak to the title of Nai Chalongnayanat, a royal page called “Mahadlek Humpaer” of the palace.

King Boromakot passed away in 1758, and Kromakhun Pornphinit succeeded to the throne in the name “King Uthumporn (Phrachao Uthumporn in the Thai name)”. He was pleased to promote Phraya Chasaenyakorn (Sen), his old royal servant to the title of Chao Phraya Mahasena in responsibility of “Samuha Phragalahom” (The minister of defence) of the southern region. Because Chao Phraya Mahasena’s residence was near Wat Sam Wihan, people called him “Chaokhun Galahom Wat Sam Wihan (The minister of Wat Sam Wihan)”.

Later, King Uthumporn addicated, and gave the throne to Prince Ekkathat or Kromakhun Anurakmontri, his older brother in 1759. He went out of the palace and was ordained as a Buddhist monk. Since then, he was called “Khunluang Hawat (The royal person who went to a wat or temple)”. Prince Ekkathat, Kromakhun Anurakmontri, succeeded to the throne in the name “Somdet Phramahakasat Boworn sucharit Thosaphittham Tharetchethaloka Nayok Udom Boromanatbophit”, but for short, people called him “Phrachao Ekkathat (King Ekkathat)”.

In this reign, Phraya Wichitnarong (Shen), the second son of Ckao Phraya Petphichai (Chai) and the older brother of Chao Phraya Mahasena (Sen), was promoted to the title of Phraya Chula Ratchamontri. He was appointed to take responsibility of both Kromtha Glang (The middle office of foreign affairs) and Krom Asa Cham (The department of Cham volunteers). He was also honored to the same rank as Chao Phraya Phrakhrang (The Minister of Treasury), but he was not assigned to the title of “Chao Phraya”. Additionally, Taan noo, the fourth son of Chao Phraya Petphichai (Chai), was promoted to the title of Chamuen Waiworanat, head of the royal pages. He married Lamom, Chao Phraya Chakkri Longkhong’s daughter. They settled down at Bang Kraja near Wat Phanan Choeng, and had many daughters and sons.

When Krung Si Ayutthaya was completely destroyed by the Burmese in 1767, members of Sheikh Ahmad family were dissipated from each other like the other families. Some were dead, and some were captured as prisoners of war in Burma. Some of them tried to run away from the enemies.

Therefore, there were many lineagues of the sixth generation of Sheikh Ahmad family. Each lineage originated from Chao Phraya Petphichai (Chai). The next article will mention only the lineague that led to Taan Boonnak, the first person of Boonnak family and some of his sisters and brothers.

Luang Maha Chaiphak (Boonma), the fourth son of Chao Phraya Mahasena (Sen) who was the third son of Chao Phraya Petphichai (Chai), was separated from his family when Ayutthaya was destroyed. He ran away and lived in Phetchabun. For the three sisters of Luang Maha chaiphak: Pao, Pan and Thongdee and also Luang Maha Chaiphak’s wives and sons were forced to go to Burma. When the reign of King Taksin came, Luang Maha Chaiphak presented himself and worked for the King. He was promoted to the title of Phra Pholamuang Phetchabun. Phra Pholamuang Phetchabun took the chance to present Kornkaew, his counsin who was a son of Phraya Chula Ratchamontri (Chen), his uncle, to work for the King’s government. Kornkaew was promoted to the title of Luang Sri Nawarat.
With regard to Nai Chalong Naiyanat (Boonnak), the fifth son of Chao Phraya Mahasena (Sen)

, he married Taan Lim, Phraya Thibetbodee’s (head of the royal pages) daughter. They had one daughter named Tanee. When Ayutthaya was nearly defeated, Nai Chalong Naiyanat took his wife, his daughter and kornkaew, his counsin, to Ratchaburi to live with Luang Yokabat of Ratchaburi (His name was Thong Duang. Later, he became king in honor of his victory in the name “King Buddha Yodfah, the first king of Rattanakosin period).

In Thonburi period, many of Nai Chalong Naiyanat’s (Boonnak) friends and relatives gave themselves in allegiance to the King of Thonburi, including Luang Yokabat of Ratchaburi (Thong Duang) who was persuaded by Phra Maha Montri (Boonma), his brother, to work for the King. In contrast, Nai Chalong Naiyanat (Boonnak) did not work for the government, and told his relatives and friends not to mention his name to king Taksin because both of them had had dissension since their young age.

It was told in the past that in the reign of King Boromakot, there were three boys. The first one was Sin, a Chinese (in Taehaihong family) origin who Chao Phraya Chakkri had adopted as his son. The next one was Thong Duang, Luang Phinitaksorn’s (Thong Dee who worked as a chief clerk of the Department of Interior) son, and the last one was Boonnak, Phraya Chasaenyakorn’s Son. The three boys were close friends. Later, they were ordained as novices at Wat Sam Wihan. Once, Boonnak was invited to give a sermon about the past life of Buddha in a sermon hall. While he was giving a sermon, Sin secretly removed some steps out of the stairs of the seat of sermon. When Boonnak finished giving the sermon, he stepped down from the seat without knowing that the stairs did not have some steps. He fell down from the seat, and was hurt and very embarrassed.

After being out of ordaining, Chao Phraya Chakkri gave Sin in allegiance to King Boromakot. Sin worked as a royal page. However, Thong Duang and Boonnak were given in allegiance as royal pages to the viceroy at the front palace. Although they were separated to work at different places, all of them still went for pleasure together. One day, the three friends lied down and talked to each other in front of Chao Phraya chakkri’s house. Sin who had “bia” (long hair woven in braids) fell asleep. Boonnak had reached a condition required. He quietly tied Sin’s hair in braids to the floor made of bamboo. Then he made a loud noise; Sin woke up in frightening. He got up and was jerked sharply because his hair was sticked to the floor. Many people around there laughed at Sin. That situation had made them having dissension to each other. Therefore, When Sin became King, and Thong Duang became Chao Phraya Chakkri, Boonnak did not dare to present himself and worked for King Taksin because of that case.

When Luang Yokkrabat of Ratchaburi (Thong Duang) worked for the King of Thon buri, the King was pleased to promote him to the title of Phra Ratchawarin, and later Chao Phraya Chakkri. Boonma, Thong Duang’s brother, was promoted to Chao Phraya Surasri. For Nai Chalongnaiyanat, he had worked for Chao Phraya Chakkri as a follower carrying a golden container of mark (betel, areca and red lime used for chewing by former Thai people) and followed Chao Phraya Surasri to every place. But Nai Chalongnaiyanat was afraid that King Taksin would see and know about his behaviors, he stopped following Chao Phraya Chakkri. He only stayed away in doing business for Chao Phraya Chakkri.

Later, Nai Chalongnaiyanat persuaded Taan Lim, his wife, to dig out some property that his father buried in order to hide it from the Burmese in Ayutthaya. After finding the property and digging it out, they travelled back to Bangkok by boat along the river. On the way, passing Nonthaburi at the beginning of Khlong Bangyai, the property was robbed; Nai Chalongnaiyanat’s wife and some servants were killed. Nai Chalongnaiyanat and some of his servants had to jump into the river and ran away from the robbers, and he lost all the property.

Taan Phuying Nak (Lady Nak), Chao Phraya Chakkri’s wife, heard about the case. She felt a pity on Nai Chalongnaiyanat. As a result, she gave Taan Nuan, her younger sister, to marry Nai Chalongnaiyanat. Consequently, Nai Chalongnaiyanat (Boonnak) became Chao Phraya Chakkri’s and Lady Nak’s brother in law, apart from a friend and a follower.

When Krung Rattanakosin (Bangkok) became the capital in 1782, King Buddha Yodfa Chulaloke got coronation in honor of his victory. He promoted some members of his royal family to higher ranks, for example, Chao Phraya Surasri to Krom Phra Ratchawang Bowon Sathanmongkhon. The King also promoted many officlals to the ranks of ministers, and heads of many departments. Five members of Sheikh Ahmad family were promoted in the reign of the first king of Rattanakosin naming as follows:

Taan Cham, Taan Phuying Kaew Mahasena’s and Chao Phraya Galahom Khlong Glaeb’s daughter, who had different mother with Chao Phraya Mahasena (Plee), became Thao Worachan.
Luang Sri Nawarat (Kornkaew) Phraya Chula Ratchamontri’s (Chen) son became Phraya Chula Ratchamontri in place of his father.
Phra Pholamuang Petchabun (Boonma), Chao Phraya Maha Sena’s (Sen) son became Phraya Tagerng (Later becoming Chao Phraya Mahasena in King Buddha Lerdla Napalai’s reign).
Nai Chalongnaiyanat (Boonnak), Chao Phraya Maha Sena’s (and different mother with Taan Boonma), son became Phra Uthaitham (He became Chao Phraya Akhara Mahasena at the end of the first king’s reign).
Taan Noi, Chamuen Waiworanat’s (Noo) son and Chao Phraya Petphichai’s (Chai) nephew, became Luang Naisith, a royal page.

There were eight people of the sixth generation of Sheikh Ahmad family: five people were in Siam (the former name of Thailand), the other three: Taan Pao, Taan Pan and Taan Thongdee, Chao Phraya Maha Sena’s (Sen) daughters and the older sisters with different mothers of Taan Boonnak, were prisoners of war in Burma, and the details about them were never known.
Sheikh Ahmad family had been in the same lineague for five generations, but the sixth generation was divided into five lineagues. When family names were created in Thailand in the reign of King Vajiravudh, the sixth king of Rattanakosin, one lineague was also divided into many families.

This book mentions only about the biographies of people lineagued from Choa Phraya Akha Mahasena (Boonnak) and Chaokhun Phra Ratchaphan (Nuan) whose family name was “Boonnak”, who was praised and honored, and had worked for the nation and kings faithfully.

References
Phanuwong, Uthai. (n.d.). Prawat Kansueb Chuasai khong Wong Sheikh Ahmad Qomi Chao
Phraya Boworn Ratchanayok Chao Persia (Histiry of a Persian, Sheikh Ahmad
Qomi, Chao Phraya Boworn Ratchanayok’s Family). (A copied book) Boonnak
Family Society (www.bunnag.in.th).

สถาบันอยุธยาศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา ๙๖ ถนนปรีดี พนมยงค์ อ.พระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา
โทรศัพท์ ๐๓๕-๒๔๔-๐๓๓ โทรสาร ๐๓๕-๒๔๑-๔๐๗ ผู้ดูแลเว็บไซต์ : ประภาพร ฉัฐประภา - พัฑร์ แตงพันธ์ และ อายุวัฒน์ ค้าผล